یاد جشنواره پارسال افتادم که پر از کارگردانان به نام بود ، البته اسم و رسم که مهم نیست ولی گاهی فیلمی که به دل بنشیند به دنبالشان می آمد.

منتظر دیدن  " نارنجی پوش" هستم تا بهانه ای باشد که به عیادت سینما بروم .

"بی خود و بی جهت" از عبدالرضا کاهانی که انتظار فیلمی قوی تر از اینها را داشتم.

"یک روز دیگر" از حسن فتحی که مونده بودم زیر نویس بخونم یا فیلم ببینم قبلش هم که 2 ساعت فیلم دیده بودم و چشمام دیگه تار میدید. محتوای فیلم هم که بماند کاملا تکراری ، کاملا تکراری

"پل چوبی" از مهدی کرم پور . امید داشتم فیلم آخر خستگی تماشای فیلم های بی خود و بی جهتی را به در کند که ...!

فقط چند دیالوگ از این فیلم برایم ماند . "مهران مدیری" گفت : رفتن دلیل نمیخواد ، موندن دلیل می خواد (به خارج از کشور) / قدرت شیر یه عضله هاش نیست ، به درونشه / (زمانی که صحبت از ماست مالیه ساختمانها شد) اینا فوت و فن کاره ، چیزی که تو دانشگاه هاروارد هم یاد نمیدن

باقی فیلم ، پَر !

و در آخر فکر میکنم سینما چقدر "اصغر فرهادی" کم دارد